Joona “natu” Leppänen is één van de oprichters van Finse esports organisatie ENCE en een voormalig Counter-Strike profspeler. Wij vroegen hem naar zijn positie bij ENCE, zijn korte periode als coach bij Ninjas in Pyjamas en zijn tijd als speler.

Hallo Joona, zou je jezelf even kunnen voorstellen?
Mijn naam is Joona “natu” Leppänen en ik heb voor 15 jaar Counter-Strike gespeeld op zowel semi-professioneel als professioneel niveau. Momenteel ben ik vooral bekend van mijn werk als broadcast talent op verschillende events. Daarnaast ben ik ook één van de oprichters van ENCE, waar ik werk als marketing director.

Hoe ben jij begonnen met competitive CSGO?
Ik denk dat ik een vrij alledaags verhaal heb op dat vlak, want ik kreeg mijn introductie tot de game via vrienden. Wij deden vroeger regelmatig LAN parties bij elkaar thuis met zo’n 5 tot 10 mensen en speelden verschillende soorten games. Half-Life is daar een goed voorbeeld van, maar Counter-Strike zat daar ook tussen. Oorspronkelijk was ik meer bezig met Quake dan Counter-Strike, om eerlijk te zijn. Ik zag mijn vrienden echter steeds meer Counter-Strike spelen en daardoor raakte ik steeds meer betrokken bij de game. Ik wou gewoon net zo goed zijn als zij waren.

Je hebt als speler succes gekend bij verschillende teams, waaronder 4King, DSKY en ROCCAT. Zou je ons een vergelijking kunnen geven tussen de Counter-Strike scene toen en hoe het er nu aan toe gaat?
Ik denk dat het geen leugen is als ik zeg dat Counter-Strike vandaag de dag een stuk competitiever is geworden dan vroeger. Er zijn nu veel meer mensen die de game op fulltime basis spelen, net zoals in andere sporten, waardoor de skill ceiling een stuk omhoog is gegaan. Dat wil niet zeggen dat Counter-Strike vroeger niet competitief was, dat was het wel hoor. Om in die tijd events te winnen moest je ook vele uurtjes oefenen. Het verschil is dat wij de infrastructuur gewoon niet hadden die professionals vandaag ter beschikking hebben.

Hoe zie jij de vooruitgang op vlak van Counter-Strike de afgelopen 20 jaar?
Naar mijn mening is Counter-Strike uniek in de esports wereld omwille van zijn staying power. Er zijn weinig games met zo’n diepgaande geschiedenis erachter. Vroeger hadden we slechts enkele events die er écht toe deden, zoals CPL Summer and Winter, WCG en ESWC. Dat waren de grote vier.

Nu heb je zoveel verschillende events dat het op zich geen ramp is als je een slecht event hebt gespeeld. Er is altijd een mogelijkheid om jezelf te herpakken omdat de events zo snel op elkaar volgen. Vroeger had je een half jaar na CPL Winter waarin gewoon niets gebeurde. Het tofste onderdeel van de groei van Counter-Strike is het niveau waarop we nu zitten qua voorbereiding en training en hoe professionele teams daar mee omgaan. Wedstrijden zijn nu een echte schaakwedstrijd geworden en wanneer teams gelijk opgaan, is het spectaculair om te zien. Vroeger deed iedereen meer z’n eigen ding en hielden we vast aan hetzelfde systeem, we maakten geen veranderingen.

Wie is de beste speler waarmee je ooit hebt gespeeld?
Het is erg moeilijk om één iemand neer te pinnen, want er zijn al zoveel verschillende tijdperken van Counter-Strike geweest. Om namen te noemen had ik altijd veel bewondering voor “Tico” in de DSKy. Hij was een heel goede speler en hij was kalm in elke situatie. Iemand als “AdY” bij 4Kings had een lange carrière kunnen hebben en was de Britse hoop, maar verdween te snel van het toneel. Ook “ruuit” van Team Roccat was een speler met veel skill maar had niet de juiste mindset en weigerde zich aan te passen.

Uiteindelijk moet ik zeggen dat ik veel tijd heb doorgebracht met “allu” en toen ik met hem speelde in 1.6 voelde ik al dat hij uniek was. Hij was extreem aggressive met de AWP, maar leerde na verloop van tijd om kalmer en bedachtzamer te spelen. Ik denk dat hij voor mij wel de beste is.

Wat is je favoriete herinnering aan competitive Counter-Strike?
Nogmaals, heel moeilijk om echt een favoriet uit te kiezen. Uiteraard zijn er vooral de championships die ik won met 2007 als uitschieter (toen met 69N-28E). Raar genoeg gaat mijn brein meteen naar de Finse WCG Qualifier in 2009, toen we het op dat moment Finse Astralis hebben geklopt, die toen het beste team in Finland waren en we zogezegd geen enkele kans tegen hen hadden. Mijn team had een lastige zomer dat jaar en we deden het niet goed op events. Toch wonnen we die wedstrijd, ook al verloren we de eerste map zwaar. We reden toen naar huis met de gouden medaille rond onze nek en toen ik thuiskwam was ik al vergeten dat ik hem nog altijd aanhad. Het toont dat geld niet altijd de enige motivator is.

Je bent al een paar keer genoemd als één van de beste spelers van je generatie. Wou je soms niet dat je 10 jaar later was geboren?
Een deel van me wil heel graag ‘ja’ antwoorden op die vraag omdat Counter-Strike nu een globaal fenomeen is, maar iemand moest de pionier zijn die de fundamenten neer zou leggen. Ik denk dat dat grotendeels mijn rol is geweest. Ik ben blij dat ik de kans had om mee te werken aan wat esports vandaag is. Werken in deze sector dankzij mijn lange spelerscarrière is fantastisch en ik heb niet het gevoel dat ik iets mis door ’10 jaar te vroeg’ te zijn geboren. Ik ben een competitief persoon en had graag willen spelen in de Lanxess Arena of Spodek, maar je hebt niet alles te kiezen in het leven.

In 2015 begon je een carrière als analist en caster. Hoe denk jij dat de game op dat vlak is geëvolueerd?
Ik wil graag even zeggen dat ik het niet zie als een carrière die ik heb gestart in casting. Ik heb veel werk gedaan als caster, maar voor mij was het een manier om mijn personal brand verder uit te bouwen. Het is echter enorm anders nu, zelfs als je nog maar 3 tot 4 jaar teruggaat zie je al hoe verschillend broadcasts werden aangepakt. Al die bedrijven die vechten voor een stukje van de taart en elkaar pushen om het beste product aan te kunnen bieden wil enkel zeggen dat de productiekwaliteit explodeert. In mijn tijd als speler was het simpeler, zonder grote bureau’s en technische hoogstandjes. Kracht van vooruitgang, denk ik.

Zie je dat nog verder veranderen?
Als je nadenkt over hoe je nu als kijker Counter-Strike ervaart, krijg je nu heel veel hulp op visueel vlak. Dat maakt je ervaring een stuk aangenamer en het geeft je snel de belangrijke informatie door. Daarboven zijn alle segmenten nu gestructureerd, om verwerking van informatie ook nog vlotter te laten gebeuren. In de toekomst voorspel ik dat we nog sneller gaan kunnen reageren op wat er in-game aan het gebeuren is. Het is één ding om te zeggen dat een team goede mid-control heeft, maar een ander ding om dat ook te tonen met de tools die je ter beschikking hebt. Er zijn ook nog altijd dingen die traditionele sporten doen die ook een plaats in esports zouden kunnen hebben. Dan heb ik het over beter gebruik te maken van de tijd gedurende time-outs of technical breaks.

Voordat je begon met werken als analist was je de coach van Ninjas in Pyjamas voor 4 maanden, nadat je carrière als speler erop zat. Daarna stopte je met coachen. Slechte timing of heb je ervaren dat coachen niets voor jou is?
Ik denk dat mijn tijd bij NIP vooral slechte timing was. Spijtig genoeg speelde er veel dingen op de achtergrond die nefast waren voor het team en mij in een ongemakkelijke positie duwden. De spelers waren geweldig om mee samen te werken en ik heb er enkel goede herinneringen aan. Ik denk echter dat ik een betere coach was geweest als ik wat meer afstand had genomen van de game en van een grotere afstand er naar keek. Ik hou van coachen, echt waar, maar ik hou nog meer van business development dus een plekje op die positie past beter bij me. Ik zeg nooit nooit, misschien voel ik het binnenkort weer kriebelen om te gaan coachen.

We kunnen de groei en het succes van ENCE in de hoogste regionen van Counter-Strike niet meer negeren. Sinds de start van het jaar heeft ENCE zich opgeworpen als kandidaat om Astralis van de troon te stoten. Kan je uitleggen hoe het team die stap hoger heeft kunnen zetten en hoeveel groeimarge er nog is?
Het is alleszins al een wilde rit geweest. Ik denk dat dit ENCE voornamelijk is samengesteld rond de juiste mentaliteit. We hebben spelers die allemaal hongerig zijn naar succes en over de juiste drive en toewijding beschikken om steeds beter te willen worden. Daarboven hebben we gewerkt rond een speelstijl die vol te houden is en die draait rond reactie en aanpassing. Wanneer je hard werkt aan die aspecten,  het team werkt goed samen en je hebt individueel sterke spelers, dan beginnen dingen gewoon te escaleren.

Ik denk niet dat ze specifiek iets hebben gedaan om een versnelling hoger te schakelen, maar ze hebben hard gewerkt aan hun skill. Ze hebben de sfeer van een grote League opgesnoven op ESL One Cologne, toen ze verloren van Na’Vi in 3 maps en niet het grote podium op mochten. Dat zijn momenten die karakter opbouwen. Later gingen ze StarSeries i-League Season 6 en DreamHack Open Winter 2019 winnen om het jaar af te sluiten. Dat heeft hen echt in een goede mindset geduwd en nu stoppen ze niet met werken, die mindset houden ze vast ongeacht hoe moeilijk de tegenstander het hen maakt. Ik denk dat we een goed voorbeeld geven dat alles mogelijk is met de juiste mix van spelers en voldoende tijd.

Teams deden het eerder al goed in een Major om dan teleur te stellen in daaropvolgende toernooien. ENCE deed exact het omgekeerde en bewees z’n goede vorm op BLAST Series Brazil. Is dit enkel mentaal of speelt er meer?
Het ding met deze spelers is dat er niets verandert in hun spel ongeacht wat er gebeurt. Ze hebben al geproefd van wat er gebeurt als ze de teugels laten vieren. Alle ervaringen die ze hebben gehad als team het afgelopen jaar heeft hen klaargestoomd tot een geoliede machine die blijft werken en afleiding gewoon negeert.

Denk je dat je ervaring als speler helpt als het op vlak van management van de spelers aankomt?
Daar ben ik van overtuigd. Ik weet hoe ik hen moet aanspreken en wanneer ik hen beter even met rust laat. Zij weten ook dat ik me bewust ben van hun wereld en wat belangrijk is als professionele speler, dus dat zorgt voor extra vertrouwen. Hoewel ik soms de eikel moet uithangen die hen lastige vragen komt stellen, heb ik mijn eigen manier om met hen om te gaan. Ik ben ook degene die dagelijks met hen in contact staat.

Hoe kan jij de balans tussen casting en managing bij ENCE vinden? Wat verkies jij zelf?
Sinds de start van 2019 ben ik fulltime in dienst bij ENCE, dus dat is uiteraard mijn focus. Ik sta echter nog steeds open voor werk als caster zolang het in mijn schema past. Ik werk heel graag als caster want al die mensen zijn ondertussen mijn vrienden geworden en ik heb geen slecht woord over hen te zeggen, net zoals alle productiebedrijven waarmee ik al werkte.

ENCE heeft een partnership met Finse professionele hockeyclub Lahden Pelicans. Hoe gaat het daar mee?
Het is geweldig om traditionele sporten te kunnen combineren met onze wereld en we kunnen veel van elkaar leren. Oorspronkelijk was het idee voornamelijk op marketing en sales gericht, maar alles loopt zo vlot dat we zoeken naar andere manieren om zo goed mogelijk samen te werken. Pelicans hebben veel sportwijsheid en ervaring op vlak van coaching, die wij kunnen toepassen op onze spelers. Dus in de toekomst kijken we hoe we daar verdere stappen kunnen zetten.

Welke rol kunnen traditionele sporten spelen in esports? Hoe kunnen zij nog bijdragen?
Zoals ik al zei, de cultuur van het coachen is in de traditionele sporten een stuk verder gevorderd. Dat is ook logisch, zij hebben reeds decennia aan ontwikkeling achter de kiezen. Esports teams moeten harder werken aan het welbevinden van hun spelers en hoe ze hun potentiëel naar boven kunnen laten komen wanneer ze spelen. Je lichaam en geest zijn belangrijk en je hebt van elk maar één ter beschikking. We moeten dus leren om dat optimaal te benutten.

Waar zie jij jezelf binnen 10 jaar?
Hopelijk ben ik dan nog steeds aan de slag binnen de esports sector, zoals ik nu bezig ben. Mijn droom is om van ENCE een nationaal fenomeen te maken in Finland en om van hen één van de grootste esports teams uit Finland te maken.

QUICKFIRE Q&A

“Zet0r”, “diGitaL” of “allu”
Allemaal geweldige spelers in hun tijdperk, maar ik kies voor “allu”.

Favoriete speler?
Mijn favoriete speler aller tijden is “elemeNt”. Een enorm slimme kerel op vlak van Counter-Strike.

Favoriete versie van Counter-Strike?
Dat moet wel CS 1.3 zijn. Jumping MP5’s for the win!

Favoriete map?
Counter-Strike 1.6 Train is mijn ware liefde.

Favoriete wapen?
Counter-Strike 1.6 USP is goddelijk en kent geen meerdere.

Beste game die je ooit hebt gecast?
De meeste recente game die ik me herinner is Assembly afgelopen zomer, toen ik van het podium viel omdat ENCE vs HAVU naar triple overtime ging op de derde map!

Favoriete event?
Momenteel is dat IEM Katowice 2019 CS:GO Major. Wanneer je ‘baby’ het zo goed doet en het middelpunt van belangstelling is, dan is dat geweldig.